• Home

Bij Kap aan Boord  

Bij Kap aan boord

Half december bevond Kap zich bij hoge uitzondering in de omgeving van Duitsland, van waar hij in circa 10 dagen via Portugal en Spanje af zou zakken alvorens via Kaap de Goede Hoop de overtocht naar Australië te maken. Met Kerst voor de deur niet de handigste tijd om mee te varen, maar mevrouw Kap waagt 't er op, 't is voor 't eerst in vijf jaar dat 't kan. 

 

Met voor een week tot barstens gevulde koel- en voorraadkasten laat ze bijna 18-jarige jongste (die z'n vreugde om moeders afreizen amper kan inhouden) achter, vliegt naar Hamburg om vervolgens via Bremen naar Brake te treinen. Aldaar twijfelt ze even of haar gegevens wel kloppen: waar verstop je in hemelsnaam te midden van deze uitgestrekte lande-rijen een complete zeeterminal?  Maar nee, de taxichauffeur bekijkt 't aangereikte adres, knikt zakelijk en na 'n slingerrit van nog geen 10 minuten is daar inderdaad de kaai, mét lossend schip. 'n Verlegen lachende Filipino matroos helpt met koffer en tas, een gangplank en 7 trappen later omarmt Kap liefdevol maar grijnzend z'n vrouw: hijg maar even uit, meisje...

 

Conform de regels doorloopt ze, samen met de eveneens nieuw aan boord gekomen 3e machinist, de “ship familiarisation”-procedure: derde stuurman loodst hen langs  nooduitgangen en reddingsboten, wijst waar wat te vinden is, meldt welke geluidssignalen wat betekenen.  Mevrouw knikt braaf en volgt gedwee.

In de dagen erna maakt ze verdere kennis met de crew: de Oekraiense 1e stuurman met z'n zwaargouden schakelketting ('t ding weegt zeker 'n kilo, zo niet meer), de bodybuildende Russische 2e (politiek wordt aan boord niet bedreven), de energieke Nederlandse meester en de ietwat somber kijkende 2e machinist (die, bleek later, 'n zware oorontsteking aan 't kweken was).

En natuurlijk is daar Kokkie. Een geval apart, deze vrolijke Filipijnse kletskous. Niet alleen kookt de man uitzonderlijk lekker,  bakt cakes, taarten en muffins als de beste en blinkt z'n kombuis, maar 'n praatje onthult 'n Man met 'n Plan: komend verlof wordt op een eerder aange-schaft stukje grond een huis gebouwd, voldoende groot om t.z.t. ook een restaurantje in te huisvesten, en voor de laatste van vier kinderen is nu voldoende gespaard om haar -evenals de 3 anderen- te kunnen laten studeren. De man glimt terecht ! van trots. Gul deelt hij met mevrouw de inhoud van een USB-stickje met een schat aan (zelfs koolhydraatarme !) recepten en meester meldt lachend dat Kokkie op verzoek 'n niet on-verdienstelijk “Gangnam Style !” ten gehore kan brengen...

Dat 't weer tijdens de reis niet meewerkt deert niet: ondanks aardig gestamp slaapt mevrouw als 'n blok, leest voor 't eerst in tijden boeken achterelkaar uit, staart urenlang vanaf de brug 'n beetje wezenloos naar buiten, terwijl om haar heen in opperste maar efficiënte rust en bedrijvigheid 't schip gerund wordt. Als passagier op 'n vrachtschip valt nl niks anders te  mogen of kunnen dan ontspannen, en dat doet ze dan ook. Heerlijk... 

Alhoewel: “'t Is weer tijd, en jij bent nou deel van de bemanning, dus... Loop maar 'ns effetjes mee, dan vinden we 'n reddingsvest voor je”.  Treiterig grinnikt Kap mevrouw over de koffie toe. Ze zucht, maar stiekem vindt ze meedoen aan de veiligheidsoefening met 't Free-Fall bootje best leuk. Niet dat 't raketvormige geval (dat met de punt naar beneden gericht zo'n 10 meter boven de zeespiegel hangt) echt te water gelan-ceerd wordt - gebeurt meestal bij stilstand-, maar toch. Binnen 3 minu-ten staat de voltallige bemanning (minus Kap en meester) aan dek. 1e Stuur telt koppen, een voor een daalt men af in het pietepeuterige bootje en installeert zich in de kuipstoeltjes; zó hol en nauw zijn die, dat me-vrouw -met knieën in de nek in 'n soort van baarhouding geperst- zich afvraagt hoe mannen van iets meer dan gemiddelde lengte en postuur (zoals Kap) d'r in passen. Bij navraag lacht Kap: “Ha, dat lukt altijd, zelfs iemand met 'n gespalkt been kan d'r in”.

Te Leixoes (nabij Porto) moet mevrouw -helaas- weer van boord, door 't slechte weer liep de geplande week met 2,5 dag uit. Van Kap wordt toepasselijk afscheid genomen, de vriendelijke Portugese agent geeft nog een rondleiding door 't havenstadje, en precies 1 dag voor Kerst haalt oudste (handig, zo'n kind met rijbewijs) een opgewekte moeder van Schiphol op. 

Meevaren ? Als 't kan, meteen doen ! 

Ro den Ouden

 

Tags: VMG, column, Spuigat 1 2015, Bij Kap aan boord, meevaren

AfdrukkenE-mail